Jump to content
First34

G.O.D.TIMEWAR.{มหาสงครามล้มเทพ}

Recommended Posts

::ให้เสียงภาษาไทยโดย Toto P. Black

::เนื่องเรื่องโดย Alone

::ผู้แต่ง:นาย พัชรพล อินทรพิมาย

「คำเตือน」

เนื้อหาที่ทุกท่านกำลังอ่านต่อไปนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการเมืองที่เกิดขึ้นประการใดทั้งสินถ้ามีบางคำที่เขียนไปแล้วกระทบต่อบุคคลที่มีอยู่จริงนั้นแสดงว่าท่านผู้อ่านคิดไปเองน่ะครับ

ผู้อ่านที่มีอายุน้อยกว่า15ปีควรได้รับคำแนะนำหรือต้องมีสติในการอ่านให้ดีๆน่ะครับปัญหาจะได้ไม่เกิดขึ้นบ่อยๆจนเกินไป ใครที่นั่งอ่านคนเดียวก็อย่าลืมเปิดไฟให้สว่างๆด้วยล่ะสายตาจะได้ไม่เสียเนื้อหาบางส่วนได้นำมาจากชีวิตจริงด้วยส่วนหนึ่งฉะนั้นอย่าไปคิดมากล่ะอ่านให้สนุกเพียงแค่อย่าเครียด คำบางคำเขียนผิดประการใดก็ขออภัยด้วยเน้อ    

  

                                                                                                         「จากใจผู้แต่งเรื่อง」

คือช่วงนี้ผู้เลยว่าไม่ว่างต้นฉบับยังไม่เสร็จเลยกะว่าจะให้ทันงานหนังสือรอบต่อไปหวังว่าคงจะสนุกกับนิยายที่ผมนั้นแต่งสดเองน่ะครับผมใช้เวลา10นาทีในการคิดโครงเรื่องนี้ขึ้นมาแต่เดิมแล้วผมเป็นแค่ผู้ชายที่ชอบคิดเพ้อฝันไปเรื่อยๆจนกะทั้งมันกลายเป็นเรื่องเป็นราวจนผมหยุดความคิดเหล่านั้นไม่ได้กระทั้งผมต้องหาสิ่งที่มาปลดปล่อยโดยการเขียนนิยายเนี่ยหล่ะและแล้วมันก็ออกมาอย่างที่ทุกคนกำลังอ่านอยู่นี้ล่ะ

「ถึงผู้อ่าน」

ไม่

เขียน

ได้

ไหม

<แนะนำตัวละครเบื้องต้น>

<ตัวหลัก>มี2คน

<นางเอกนับจำนวนไม่ได้>

ลักษณะพระเอก::ผมสีน้ำตาลออกขาว,ดวงตาออนโยนและดูเป็นมิตร,นัยตาสีฟ้าเขียว,โครงหน้าไม่แหลมไม่เหลียวมากเกินคล้ายๆโครงหน้าคนญี่ปุ่น,ตั้งแต่ตัวถึงขามีกล้ามเนื้อร่างกายดั่งคนออกกำลังกายบ่อย

ส่วนนางเอกเดียวค่อยๆถยอยมาเองตามในบทนั้นแหล่ะ

{บทที่0::วังวนแห่งการเริ่มต้น}

นานมาแล้วที่พระเจ้าไม่ได้ส่งคนจากสรวงสวรรค์พวกเราชาวบ้านต่างกันรอคอยที่พระเจ้าท่านจะส่งคนลงมาช่วยพวกเรา

แต่พวกเราคิดผิด เมื่อท่านพระผู้เป็นเจ้าได้กรั่นแกล้งสงเทพลงมากวาดล้างทำลายไล่ฆ่าพวกเราจนหมด แต่ยังมีเด็กน้อยผู้โชคดีผู้คนมากมายพากันหลอกล่อเทพเพื่อไม่ให้เทพเข้ามายุ่งกับเด็กคนนี้ได้ หัวหน้าหมู่บ้านบอกกับพวกเราว่าเด็กคนนี้แหละที่จะช่วยพวกเราให้รอดจากความทุกข์เหล่านี้ได้ ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็หาเด็กคนนี้ไปซ่อน จนกระทั้งเทพเจอตัวเข้า แต่ทว่าชะตาก็พลิก

ตลบหลังอยู่ดีๆเทพก็เกิดอาการแปลกๆเมื่อได้เข้าใกล้เด็กคนนั้น เทพผู้นั้นมีอาการเปลี่ยนไปจากไล่ฆ่าผู้คนอยู่ดีก็ชุบผู้คนที่ตายไปแล้วขึ้นมาและยังช่วยทำให้พื้นดินของหมู่บ้านนี้สามารถปลูกพืชพักได้ ชาวบ้านต่างก็ดีใจที่เรื่องดีๆแบบนี้จะเกิดขึ้นทุกคนเลยบูชาและตั้งชื่อให้เข้ากลายเป็นเทพประจำหมู่บ้าน นามของเข้าก็คือ

ALONE!!!!!!~~~~~~~~~~~~~~

::ตื่นได้แล้วตาบ้า

หืมเสียงของหญิงสาวคนไหนกันน้า~~~~เสียงน่ารักแบบนี้มีคนเดียว//ฮึบ!!!

::อ่า!...ว่าแล้วต้องเป็นเธอ

::หมายความว่าไงยะ~อีตาบ้า

::ก็ไม่นี้....ว่าแต่เธอเถอะมาปลุกฉันแต่เช้าเนี่ยแสดงว่ามีเรื่องด่วนใช่ไหม เอริส

::อื้ม!!มีเรื่องนิดหน่อย.....ก่อนอื่นนเราไปที่โบสถ์กันก่อนเถอะค่ะ มีเรื่องเยอะที่ต้องบอกคุณแต่พวกเราคนในหมู่บ้านต้องการที่จะพบคุณอีกครั้ง

อื้ม!!!นานมากแล้วสิน่ะที่เราไม่ได้ออกไปพบปะกับผู้คนเลยเป็นเพราะว่าเรามีเหตุผลอยู่เหมือนกันน่ะ คือก็ไม่แน่ใจน่ะแต่พอเราได้สัมผัสกับทุกคนที่ไรก็มั่งจะมีแต่การเข่นฆ่ากันเทพที่อยู่กับเราก็ได้แค่ผู้คนที่เราทำล้มตายไปก็เท่านั้น เทพที่อยู่กับเราตั้งแต่เกิด เมกิ หรือจะเรียกเธอง่ายๆว่าเทพผู้ให้กำเนิดและผู้ให้ความตาย สงสัยว่าผมจะได้พลังแห่งความตายจากเธอมาครึ่งหนึ่งล่ะน่ะ

คนในหมู่บ้านก็ไม่ได้ว่าอะไรผมหรอกแต่ผมไม่ชอบเลยที่ต้องให้คนอื่นที่ผมรู้จักตายพอตายไปก็ฟื้นคืนชืพมาใหม่มันก็เป็นเรื่องที่ดีก็จริงแต่นับวันคนเริ่มหายไปจากหมู่บ้านเรื่อยๆเพราะเพียงเหตุผลที่ยังไม่ยากตายใช้ทุกคนรวนแต่ไม่อยากตายกันอยู่แล้วผมเองก็เช่นกัน เมกิ เคยบอกกับผมไว้ว่าผมมีชีวิตที่เป็นอมตะซึ่งแน่นอนไม่ว่าผมจะตายสักกี่ครั้งก็ไม่อาจจะตายได้มีแค่วิธีเดี่ยวที่จะเท่าให้ผมตายได้คือต้องปะทะกับมหาเทพผู้ให้กำเนิดพลังของผมตรงๆ เมกิ บอกกับผมว่าอย่างงั้นล่ะ แล้วก็ผมสามารถให้ชีวิตอมตะนี้กับใครก็ได้ตามที่ผมต้องการแต่พอผมให้ไปแล้วชีวิตอันเป็นนิรันดรของผมก็จะหายไปและผมก็จะสามารถตายได้แบบมนุษย์ปกติ

::อะโลนจัง เร็วๆเข้าสิอย่ามัวแต่เหม่อลอย

::จ้าาาา~~~~

ระหว่างท่านั้นผมก็เห็นผู้คนต่างก็ดูมีความสุข ผมชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าผมเป็นคนเดียวใช้ไหมที่คิดโทษตัวเองตลอดมาทั้งๆที่ผมฆ่าคนในหมู่บ้านไปตั้งเยอะขนาดนั้นแท้ๆแต่กลับไม่ถูกเลยสักนิด ผมคิดว่าการได้อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆก็ดีเหมือนกันน่ะ แต่ถว่าโชคชะตากับเล่นตลกกับผมจนกระทั้งผมถึงโบสถ์แล้ว สิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าคือชาวบ้านเข้ามาจับตัวเอริสไป

::นี้พวกแกจะทำอะไรเธอน่ะ

:: หนึ่งในพวกชาวบ้านคนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับพูดต่อหน้าaloneไปว่า นี้คือพิธีขับไล่แกออกจากที่นี้ไงล่ะเราจะเอาความบริสุทธิ์ของเธอผู้นี้ไปเพื่อที่จะทำให้แกเจ็บช่ำใจและจะทำให้แกปรองใจตายไงหล่า!!! ว่ะ ฮา ฮา ฮา ฮา ฮา ว่ะ ฮา ฮา ฮา ฮา

::ไม่น้าาาา!!!อะโลนจังช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย!!!

::พวกแก!!!!!!!ทำไมถึงทำกันแบบนี้ ตอนนี้ฉันโกธรแล้วน่ะเว้ย!!!!!!

ว้าก!!!!!!! ตายสะเถอะพวกต่ำช้าเอ่ย!!!!!ไอเลวทรามเอ่ย!!!!อย่าอยู่ให้ลกโลกเลย เมกิ!!!! จงออกมาช่วยข้ากำจัดคนเหล่านี้ด้วยเถอะ!!!!

::ค่ะ นายท่าน

แฮ่กๆ เป็นอะไรหรือป่าว เอริส ฉันจะปกป้องเธอเองไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่ะไม่มีใครที่จะสามารถเอาความบริสุทธิ์ของเธอไปได้ทั้งนั้น เธอคงเข้าใจน่ะว่าทั้งหมดที่ฉันทำมันก็เพื่อเธอน่ะ

::ขอบใจน่ะ อะโลนจัง ฉันดีใจมากๆเลยล่ะที่เธอปกป้องฉัน

::หลังจากนี้เราหนีออกจากหมู่บ้านนี้กันเถอะน่ะ เอริส

::จ่ะ อะโลนจัง

หลังจากนั้นไม่นานผมกับเอริสและเมกิก็ได้ทำลายหมู่บ้านหรือบ้านเกิดของผมไปไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่เลยสักคน ผมได้ออกเดินทางไปเมืองหลวงกับเอริส พวกเราต่างก็ผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย นานจนกระทั้ง เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น สงครามเทพเจ้ามันเกิดขึ้นอีกครั้งแล้วหลังจากที่ไม่ได้เกิดมานานถึง20กว่าปีก็ตาม,ผมกับเมกิ และเอริส ซึ่งตอนนี้เอริสได้ไปอยู่ชั้นเทพสามัญแล้วเป็นเพราะการฝึกที่เมกิจัดให้เอริส

มันเป็นการฝึกระดับเทพ เพียงแค่มนุษย์ที่ไม่สามารถผ่านการฝึกนี้ได้แต่เอริสทำให้เมกิแปลกใจว่า เอริส เป็นมนุษย์เพียงแค่คนเดียวที่สามารถผ่านการฝึกนี้ได้

สงครามเทพได้เริ่มขึ้นแล้วแต่ถว่ากาลเวลามันช่างเร็วเกินไป Aloneถูกมหาเทพผนึกส่วนเทพทั้งสองก็กลายเป็ฯบริวารของมหาเทพ จนกระทั้งผ่านไป1000กว่าปี

มีเด็กหนุ่มหลงเข้ามาในป่า ซึ่งเป็นป่าต้องห้าม และเป็นป่าที่Aloneถูกผนึกไว้ และแล้วเรื่องที่ไม่ขาดคิดก็เกิดขึ้น

                                                                                                   {บทที่1::จุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่}

::แย่! แย่! จริง! สายแล้ว~~~~~~~~ผมชื่อ::คานาตะ เต๋า หรือที่เรียกกันบ่อยมากที่สุดก็คือเต๋านั้นล่ะครับ อะสงสัยล่ะสิครับ เมืองนี้เป็นเมืองที่พัฒนาแล้วน่ะครับผมเลยสามารถขับเจ้าเครื่องนี้ได้เจ้าเครื่องนี้เค้าเรียกมันว่าApol-c6E80เป็นชื่อเรียกมันจริงๆน่ะครับ พวกคุณเชื่อเรื่องพระเจ้าหรือป่าวในสมัยประวัติศาสตร์เก่าแก่มีตำราเล่มหนึ่งกว่าถึงชายผู้เป็นอมตะนามของเข้ามีชื่อว่าAloneผมเองก็มีชีวิตเป็นอมตะมาตั้งแต่เกิด อะสงสัยล่ะสิ ทำไมผมถึงรู้เพราะผมเคยประสบอุบัติเหตุแล้วตายมาหนึ่งครังจำได้ว่าต้องตายแน่ๆแต่กลับฟื้นขึ้นมาอีกรอบ และผมก็เคยทดลองกับตัวเองบ่อยๆอยู่เหมือนกันฟังดูเหมือนว่าผมบ้าเลยเนาะเอาเถอะ ผมไม่มีเวลาอธิบายมากล่ะต้องรีบไปเรียน~~~วู้~~~~~ฮู้~~~~~~~~!!!

เอ๊ะ!!!เดียวก่อนน่ะเหมือนจะลืมไรบางอย่างล่ะ........ชิบแล้ว!!!ต้องไปรับยัย เมลอน กับ ยัย เมล นี่หว่า......รีบไปรับดีกว่าเดียวยัยพวกนั้นจะบ่นเอา

ณ เมืองแห่งยุคสมัยนี้อะไรๆก็สามารถเป็นจริงได้หมดขอแค่มีความตังใจจริงความปารถนาจะกลายเป็นจริงแต่สิ่งที่เอาไปแลกเปลี่ยนก็คือความจริงใจที่จะไม่โลภจนเกินไป

ผู้คนในสมัยเลยไม่มีฐานะยากจน จนเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะพวกเราในเมืองทุกคนลวนแต่ศรัทธาในตัวพระเจ้ากันน่ะ

เทคโนโลยีต่างๆเกิดมาได้เพราะมนุษย์อยากจะมีสติปัญญาที่ล้ำเลิญและคนอื่นคาดเดาไม่ออก จนทำให้ความตั้งใจกลายเป็นจริงได้นี้เป็นนิยามของเมืองแห่งนี้

:อ่ะ!!! เห็นแล้ว......เมลอนจัง

เมลลอน::ค่ะ?...อ่าว เต๋าคุง...ทำไมวันนี้มาช้าจัง..ช่างเถอะ....เมลจัง จะไปแล้วน่ะเร็วๆเข้า!!!

เมล::ค่าาาาา

ดูเหมือนพวกเธอจะไม่โกธรแฮะ....ผมกับเมลและเมลอนเป็นคู่หมั่นกันหน่ะครับ ยุคสมัยนี้ผู้ชายส่วนใหญ่จะมีคู่หมั่นหมายเยอะ ยิ่งชายคนนั้นมีฐานะดีมีอำนาจยิ่งดีเข้าไปใหญ่เพราะส่วนน้อยจะไม่ค่อยมีอำนาจกัน ซึ่งครอบครัวที่รับเลี้ยงดูผมมาก็ค่อนข้างมีอำนาจเช่นกัน องค์กรที่ควบคุมประเททศนี้อยู่ก็คือไม่สิ ไม่สิต้องบอกว่าคุมทั้งโลกได้เลยมั้งถ้าพวกนั้นจะทำองค์กรนั้นมีชื่อย่อว่า

A.L.W.G=Alone in Long time Wolrd for God.หรือที่เรียกกันจนชินปากสาวกผู้เดินตามรอยเท้าพระเจ้าผู้โดดเดี่ยว

คนพวกนี้หมู่มากจะยุ่งเกี่ยวกับพิธีกรรมต่างๆส่วนเรื่องอื่นจะปล่อยให้สภาเป็นคนจัดการ งานเทศการนี้จะจัดขึ้นทุกๆปีเพื่อที่จะนำมนุษย์หรือกลุ่มคนขึ้นไปสู้กับพระเจ้าเมื่อพระเจ้ายอมรับในฝือมือแล้วกลุ่มคนหรือมนุษย์ที่ได้รับการยอมรับจากพระเจ้าจะสามารถขอพรอะไรก็ได้จากพระเจ้าหนึ่งข้อเพียงแต่ ถ้ามนุษย์ผู้นั้นไม่ได้ขอให้ตัวเองขึ้นเป็นพระเจ้าก็เพียงพอแล้วกฎที่มนุษย์กับพระเจ้าตั้งเอาไว้ก็คือมนุษย์จะไม่มีสิทธิ์ขึ้นไปเป็นพระเจ้าและพระเจ้าก็ไม่สามารถคุกคามมนุษย์ได้ด้วยเช่นกัน

ผมเองก็มีทีมอยู่เหมือนกันแต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่ผมคนเดียวล่ะน่ะ ยัยเมลกับเมลอน นั้นเป็นสภานักเรียนซึ่งทางโรงเรียนห้ามไม่ให้สภาเข้าร่วม ด้วยเหตุผลที่ว่าเหล่าสภานักเรียนต้องคอยดูแลความปลอดภัยให้แก้ผู้ที่เข้ามาแข่งขันทุกๆคนไม่ว่าจะเป็นคนนอกก็ตาม ตอนนี้ผมกำลังหาคนเข้าทีมอยู่เช่นกันถึงแม้คนทั้งโรงเรียนจะไม่ชอบขี้หน้าผมก็เถอะ

เหตุมันเกิดตั้งแต่ผมได้เป็นคู่หมั่นของทั้งสองคนแล้ว ผู้ชายทั้งโรงเรียนต่างก็อิจฉาผมกันหมดเพราะเมลกับเมลอน เป็นผู้หญิงที่ถูกเรียกนามว่าเจ้าหญิงคู่แห่งปีเพราะยังงี้ผมเลยถูกหมายหัวตลอดเวลา อ๊ะ!!!ถึงโรงเรียนแล้ว........'อดใจรอเทศการสงครามพระเจ้าไม่ไว้แล้ว!โว้ย!ไปหาที่ฝึกดีกว่า'

อ๊ะ....เต๋าคุงจะไปไหนค่ะ???

เออ...ไปหาที่ฝึกส่วนตัวหน่ะ...มีอะไรเหรอเมลอน

ไม่มีอะไรทั้งนั้นหล่ะค่ะจะโดดเรียนสิน่ะค่ะ อย่าลืมสิค่ะคุณต้องเข้าห้องเรียนบ้างคุณแทบไม่ได้เข้ามาเป็นเดือนเลยคนอื่นเค้าเป็นห่วงกันน่ะค่ะ

จร้าๆ....เดียวช่วงบ่ายค่อยเข้าก็ได้นิ...อีกอย่างเทศการก็ใกล้เข้ามาแล้วฉันยังหาคนมารวมด้วยไม่ได้เลยน่ะ

เมลอนจัง...ไม่อยากขัดหลอกน่ะค่ะแต่ว่าสภานักเรียนกำลังจะออกทำการตรวจการโรงเรียนแล้วน่ะค่ะรีบไปเถอะค่ะ

จร๊ะ!...เต๋าคุง...รีบๆเข้าห้องเรียนล่ะ ไปแล้วน่ะค่ะ

'เฮ้อ!แย่ๆจริงๆไม่มีคนในทีมนี้มันลำบากจริงๆแต่บางทีก็อาจจะดีกว่าก็ได้มั้งจะได้ไม่เป็นตัวถ่วงเรา'

ในขนะนั้นเองผมก็กำลังเดินไปหาที่ฝึกดีๆก็ได้ไปเดินชนกับเด็กสาวผู้หนึ่งเข้า

                                                                                    โอ๊ย!!!เจ็บๆ ฮึบ!ขอโทษน่ะครับเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?

ไม่เป็นไรค่ะ~~~

ว้าว~~~เธอช่างเป็นคนที่สวยเหลือเกินผมอดใจไม่มองเธอไม่ได้เลยเธอมีดวงตาสีฟ้าออกขาวดังหิมะ,มีผมสีเงินที่ดูเป็นธรรมชาติมาก,เธอมีผิวสีขาวไม่ขาวมากผมไม่ได้ละสายตาจากเธอเลยสักนิดเธอสสวยจนเกินคำว่าระดับมนุษย์ธรรมดาไปแล้ว

"แหม~~ฉันรู้น่ะค่ะว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่"

เดวๆน่ะๆ....ไม่จริงน่าเธออ่านใจเราได้เหรอ เดียวสิๆไอแบบนั้นมันไม่มีอยู่จริงหรือมันอาจจะมีแต่ไม่มีคนรู้จักรใส่ใจงั้นเหรอ

"ค่ะ~~~จะคิดแบบนั้นก็ได้น่ะค่ะเพราะความสามารถของฉันไม่ใช้แค่อ่านความคิดของคุณหรอกน่ะ"

หา~!เอาจริงดิ.....งั้น"เอาเป็นว่าฉันจะพยายามไม่คิดนอกกรอบจนเกินไปล่ะกัน...ว่าแต่เธอหน่ะเด็กใหม่เหรอ"

"ค่ะ~~~ฉันชื่อwhite(สีขาว)ค่ะแล้วคุณล่ะค่ะ"

"ผมชื่อ เต๋าครับยินที่ได้รู้จักครับ"

แหม!มีมารยาทจังน่ะค่ะ สุภาพแบบนี้คิดอะไรอยู่สิน่ะค่ะ

ป่าวนิ!ผมก็บอกแล้วนิน่าว่าจะไม่คิดนอกกรอบหน่ะ

'ชิ!กะว่าจะหลอกให้คิดนอกเรื่องสะหน่อย'

คุณเองก็คิดเรื่องอื่นอยู่สิน่ะครับ ฮิๆ

ฉันป่าวสักหน่อยแล้วก็น่ะกรุณาเรียกฉันด้วยค่ะ

จร้าๆจ่ะ white หรือจะให้เรียกว่ายัยwhiteดีจะได้ง่ายๆ

แบบไหนก็ได้แล้วแต่นายเถอะ!

งั้นเธอเองก็เรียกชื่อฉันด้วยล่ะกันน่ะ

"ค่ะ!เต๋าคุง"

จากนั้นผมก็พาเธอเดินดูรอบๆโรงเรียนเพื่อที่จะได้ให้เธอไปไหนด้วยตัวเองได้สบายๆเพราะผมเป็นประเภทให้คนอื่นเรียนรู้ด้วยความเคยชินจะดีกว่าเอาล่ะไหนๆก็ไหนๆแล้วไปหาที่ฝึกดีๆดีกว่า"whiteฉันจะไปฝึกเธอจะอยู่แถวนี้หรือป่าว"

ไม่ค่ะ!ฉันขอไปดูคุณฝึกได้ไหม

ก็ได้อยู่หรอกแต่มันไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไรหรอกน่ะถ้าจะไปด้วยก็ระหวังตัวไว้ด้วยล่ะโดยเฉพาะตอนที่ฉันกำลังฝึกอยู่หน่ะ

ค่ะ~!จะระหวังค่ะ และก็คุณอยากเห็นพลังของฉันจริงๆไหมล่ะค่ะ ถ้าอยากฉันก็จะอยู่ข้างๆคุณเอง

'อ่ะ!ดีเลยจะได้ชวนเข้าทีม'

หลังจากนั้นผมก็ไปยังที่ฝึกส่วนตัวพร้อมกับยัยwhite

          「บทที่1:ตอนที่2::นี้แหละคำสาป」

แต่ก่อนผมคิดว่าตัวเองเป็นพวกที่โดนคำสาปมาตั้งแต่เกิดแน่ๆเลยอ๊ะ!ทำไมถึงคิดยังงั้นนั้นเลยมันก็เป็นเพราะไม่ว่าผมจะทำอะไรก็ตามมันมักจะเกิดขึ้นเป็นสองเท่าตัวเช่นเวลาผมฝึกและได้กระบวนท่าใหม่ๆมาพลังของกระบวนท่านั้นจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเวลาที่ผมใช้ผมจึงไม่ค่อยอยากให้ใครอยู่ใกล้ๆเวลาผมฝึกส่วนเวลาสู้จริงๆปกติผมตัวคนเดียวก็สู้ได้สบายๆยกเว้นว่าจะโดนฝ่ายตรงข้ามล๊อคตัวเอาไว้นั้นเป็นจุดอ่อนของการสู้คนเดียวและลแล้วผมต้องาใช้สถานที่พร้อมกับหญิงสาวผู้ที่พึ่งเคยรู้จักกันไม่กี่นาที.....ตอนนี้เธอกำลังมองผมด้วยสายตาที่สงสัยว่าผมกำลังทำอะไร"นี้เลิกมองสักทีจะได้ไหมเนี่ย"

"ไม่ได้หรอกค่ะ,เค้าอยากรู้หนิค่ะว่าพลังคุณมันจะอันตรายขนาดไหน"......อ่ะ!!มาแล้ว,ได้เวลาที่ต้องใช้วิชานั้นแล้วสิน่ะ!!!!

เอ๋???ทำไม?....มีเต๋าคุงสองคนล่ะ?

'กระบวนท่าปราปเงาที่1:LIGHT OF WAVE'

เเสงนี้มันอะไรกันมองอะไรไม่เห็นเลยอ่า?!!

'จากนั้นก็!กระบวนท่าพิเศษที่แปด:คำสาปกำจัดพระเจ้า:BIG WAVE OF GOD'

Btoooooom!!!!

เสร็จล่ะ!เป็นไงเห็นอะไรบ้างไหมwhite

มะ..มะ...ไม่เห็ฯอะไรเลยค่าา~~แง~~เต๋าคุงใจร้ายอะ!ทำไมไม่ให้เค้าเห็นล่ะ!

ไม่ได้หรอกน่ะ,เพราะว่าถ้าพระเจ้าเห็นกระบวนท่าของฉันทั้งหมดล่ะก็ฉันได้โดนลบออกจากโลกนี้แน่555555

เอ๋??โดนลบออกจากโลกนี้เหรอ??เค้าไม่เข้าใจค่ะช่วยอธิบายที่สิ

ได้สิ!ก่อนอื่นเธอเคยอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับAloneหรือป่าวขอแค่คำตอบสั่นๆพอน่ะ

เคยค่ะ

นั้นล่ะ,เรื่องทั้งหมดของaloneมันเกี่ยวข้องกับฉันด้วยล่ะน่ะฉันจะเริ่มเล่าสิ่งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนให้ฟัง 'นานมาแล้วในสมัยที่พระเจ้ายังลงมาสังเวยชีวิตของมนุษย์,มีเด็กเพียงคนเดียวที่เกิดมาพร้อมกับคำสาปที่พระเจ้าต่างก็กลัว ทุกคนต่างกันศรัทธาในตัวเด็กคนนั้นว่าเด็กคนนั้นเป็นคนทรงที่ถูกกำหนดมาช่วยคนในหมู่บ้านแน่ๆเลยทุกคนต่างกันเชื่อกันแบบนั้น ถึงแม้ว่าเด็กคนนั้นจะทำให้คนในหมู่บ้านตายไปก็ตามแต่ผู้คนที่ตายไปนั้นกับลุกขึ้นมามีชีวิตใหม่และเป็นชีวิตที่ดีกว่าเดิมจากที่อดอยากกับมีกินมีใช้มากกว่าเดิมผู้คนหลายคนต่างไปทำให้ตัวเองตายเพื่อที่จะให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้นแต่ถว่า,เด็กผู้นั้นกับไม่อยากให้คนหมู่บ้านตายไปมากกว่านี้แล้วฉะนั้นเค้าจึงขังตัวเองเอาในโบสถ์และแล้วชาวบ้านไม่พอใจกับสิ่งที่aloneทำลงไปพวกเค้าจึงจับภรรยาของเค้าไว้เป็นตัวประกันaloneพยายามกั้นอารมณ์ไม่ให้ตัวเองโกรธแต่ถว่า,ภรรยาของเค้านั้นกำลังถูกกระทำ,เค้าจึงขอให้ลูซิเฟอร์ทำหลายหมู่บ้านให้พังพินาศไม่เหลือแม้แต่ศากประหลักหักพังเค้าและภรรยาของเค้าออกเดินทางไปยังเมืองต่างๆเพื่อที่จะหาทางแก้คำสาปของตนเอง,จนกระทั้งสงครามพระเจ้าได้เกิดขึ้นอีกครั้ง,และแล้วเค้าก็ถูกมหาเทพผนึกเอาไว้ในป่าซึ่งแน่นอนว่าจะไม่มีใครหาเค้าเจอและปลดผนึกเค้าได้,แต่ถว่าหลายร้อยหลายพันปีต่อมาได้มีเด็กผู้ชายผู้เต็มไปด้วยคำสาปได้หลงทางเข้าไปในป่าลึกเข้าได้ไปเจอกับผนึกแก้วแปลกๆ,และแล้วaloneก็ถูกปลดปล่อยออกมาอีกครั้งแต่ไม่ใช้ตัวตนแต่เป็นพลังงาน'และเด็กคนนั้นก็คือฉันนั้นเองและaloneก็อยู่ในตัวฉันในฐานะผู้ให้กำเนิดพลังของคำสาปยังไงล่ะ"นี้ล่ะสิ่งที่ฉันเป็นอยู่หน่ะตอนนี้ฉันจึงไม่สามารถเผยพลังให้ใครคนอื่นได้เห็นแบบง่ายๆหรอกน่ะ อ่ะ!!ถ้าเธอเกิดอยากจะรู้จริงๆล่ะก็ทำไมไม่รองมาสู้กับฉันดูล่ะ!?

White::เอ๋!!!....ยังงั้นก็ขี้โกงน่ะสิ

::ทำไมล่ะ??ไม่ยุติธรรมเหรอ?

White::ก็ใช่หน่ะสิค่ะ....ถ้าเกิดสู้กับคุณ..คุณเองก็จะรู้ถึงพลังของเค้าเช่นกันหนิ

::ก็ดีแล้วไงเธอก็เห็นของฉัน ฉันเองก็เห็นของเธอคิดว่าไงล่ะ

White::เห็น!!!?เห็นอะ..อะไรเหรอค่ะ??//_//

::นี้!เธอคิดไปถึงไหนกันหะ?

White::ก็ป่าวหนิค่ะ..งั้นก็เป็นอันตกลงค่ะ :C

::งั้นก็ดี...เธอบุกเข้ามาได้ตามสบายเลย

White::ลุยแล้วน่ะค่ะ

::CHANGE!!! (WHITE VER.)

White::เอ๊ะ!!!ยังไม่ทันได้ใช้พลังเลยน่ะค่ะ >0< ขี้โกงอ่ะ!!!

::ก็ดีแล้วหนิต่างคนต่างปกปิดพลังไว้น่าจะเป็นผลดีสุดน่ะ...นี้White

White::ค่ะ???

::มาเข้ารวมทีมของผมไหม :D

White::ตกลง ค่ะ >D<

<เหตุการ์ณ>

ว่าแต่ฉันอยากเห็นฝือมือเธอบ้างจัง

เอางั้นเหรอค่ะ?...whiteถามด้วยความสงสัยและความกังวลนิดๆเพียงเพราะว่าเธอยังไม่อยากให้ใครมาเห็นพลังที่น่ารังเกียจของเธอมากนัก....เธอมองหน้าเต๋าคุงอีกทีด้วยสีหน้าที่จริงจัง"ขอย้ำอีกทีน่ะคะ...ว่าคุณต้องการที่จะเห็นมันจริงๆหน่ะ"ก่อนที่จะมีการโต้ตอบอะไรมากมายเต๋ษก็ไม่ลังเลและตอบกลับไปว่า

"แน่ใจสิ!เดียวฉันจะเป็นคู่มือให้เอง!"พอผมพูดแบบนั้นwhiteเองก็ดูท่าทางลำบากใจไม่น้อย.....จากนั้นไม่กี่วินาทีผมก็สลบลงไปกองกับพื้นด้วยอะไรบางอย่างที่ผมไม่สามารถมองเห็นได้มันเร็วและแทบจะมองไม่เห็นจากนั้นไม่นานเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงผ่านไปผมฟื้นขึ้นมานอนอยู่บนตักของwhiteด้วยมีข้อสงสัยเดียวคือทั้งหมดนั้นเป็นฝือมือของwhiteเหรอถึงแม้จะคิดยังไงก็มีความเป็นไปได้ทั้งนั้น'ยังไงซะยัยนี้ต้องรู้ในสิ่งที่เราคิดแน่ๆ'ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าwhiteอ่านความคิดคนอื่นได้และแน่นอนว่าwhiteเองก็คงไม่อยากจะตอบผมมากนักหรอก ฉะนั้นแล้วผมจึงตัดสินใจไม่ถามเธอแล้วก็คิดในใจว่าไวค่อยบอกเมื่อเวลาอยากจะบอกจริงๆแล้วล่ะกัน---->เวลาต่อมา "นี้ก็จะเลิกเรียนแล้ว.....พรุ้งนี้วันหยุดยาว4วันติดคงต้องหางานทำซะแล้วล่ะมั้ง"ผมมองไปที่whiteโดยเป็นห่วงว่าวันหยุดเธอจะทำอะไรบ้างน่ะแต่ไม่ได้คิดอะไรมากกขนาดนั้นจนกระทั้ง

นี้ๆ!เต๋าคุง.....พรุ้งนี้ว่างไหมค่ะ??

หืม?....ว่างดิมีไรเหรอwhite?

คือว่าพรุ้งนี้ช่วยไปเดทกับเค้าหน่อยได้ไหมอ่ะ

คือว่า....คือ....ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าจะไปเดทกับเธอได้หรอกน่ะ

ไปไม่ได้จริงๆเหรอ(ทำหน้าตาหน้าสงสารใส่)

คือ...ว่าคิดว่าก็น่าจะไปได้หน่ะแหล่ะ...คิดว่าน่ะ

ตอบดีๆสิเค้าจริงจังน่ะค่ะ!!!

งั้นฉันไปเดทด้วยก็ได้

เย้!!!~~~

>วันต่อมา ณ เวลา xx:3B<

ณ ใจกลางเมืองหลวง

เมืองหลวงแห่งนี้มีตำนานเกี่ยวกับAloneเช่นกันซึ่งพวกชาวเมืองที่เหลือรอดมาได้เค้าว่ากันว่าถ้าสามารถเดทกับผู้ชาย/หญิงที่ชอบได้เกินกว่าครึ่งวันผู้ชาย/หญิงคนนั้นจะได้แต่งงานกับเค้าผู้นั้นอย่างน่าอัศจรรย์ และที่นี้ก็เป็นที่ๆAloneจีบLuciferติดเป็นครั้งแรก(Luciferเป็นเมียคนที่สองของAloneซึ่งแน่นอนว่าAloneเป็นพวกเจ้าชู้และชอบนอนกับหญิงอื่นบ่อยๆแต่แน่นอนว่าAloneก็ยังรัก เอริส ดูแลเอริสอย่างพิเศษเพียงคนเดียวที่Aloneไม่เคยที่จะละเลยจากเธอเอริสผู้เดียว)และแน่นอนว่าเป็ฯเมืองที่Aloneเกือบจะได้ทำลายอีกเมืองเนื่องจากเหตุผลง่ายๆเลยว่าAloneไม่ต้องการให้เกิดการฆ่าฟันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองแต่Aloneก็ไม่ได้ทำลายมันไปด้วยเหตุผลบางอย่างพวกเค้าเล่าว่าAloneได้ทำการสร้างกฎสำหรับเมืองๆนี้ขึ้นมาเพื่อกันไม่ให้เกิดเหตุร้ายทุกกรณีเมื่อหล้ายร้อยปีที่แล้วAloneได้ทำการจัดการประลองสำหรับการเตรียมพร้อมรับมือกับเทพซึ่งแน่นอนว่าเทศการใหญ่ของปีจะจัดขึ้นที่เมืองๆนี้เพียงเมืองเดียวผู้ที่จะมายืนอยู่บบนสนามแห่งนี้จะต้องผ่านการแข่งขันรองตามสถาบันต่างๆก่อนไม่งั้นไม่สามารถเข้าแข่งขันได้ซึ่งแน่นอนว่าปีนี้ผมจะต้องคว้าชัยชนะมาให้ได้

เต๋าคุงงง~~~~~~!...รอนานไหมค่ะ?

ไม่นานหรอก...พอดีฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่หน่ะ

งั้นเราไปเดทกันเถอะค่ะ!

จ๊ะ (ทำหน้าเหนื่อยๆ)

เวลาผ่านไปเรื่อยๆยัยwhiteไม่คิดที่จะยอมแพ้สำหรับการเดทครั้งนี้ผมคิดว่าไอตำนานอะไรนั้นน่ะมันคือการยอมรับการเป็นอยู่ที่มีให้ซึ่งกันล่ะกันมากกว่าเพราะฉะนั้นจะทำให้เป็นจริงได้มันต้องมีอุปสรรค์บางอย่างที่ทำให้เกิดปรากฎการReflectLoveซึ่งแน่นอนว่าโครตเป็นไปไม่ได้!

เหมอลอยอีกแล้วน่ะค่ะ!~(ทำหน้าบึงใส่)

นิดหน่อยเองหน่า~

BOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOM!!!!

เห้ย!!!เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ว้ายยย!!!เต๋าคุงช่วยเค้าด้วย!!!

'แย่แล้ว แย่แล้ว! จะให้มาใช้พลังในที่แบบนี้เนี่ยน่ะ ชิ!แต่ช่วยไม่ได้แหะ'

"BLACK CHANGE!!!!"

'แค่นี้ ก็ไม่มีใครเห็นแล้ว เอาล่ะไปช่วยยัยนั้นดีกว่า'

ช่วยด้วย!ใครก็ได้ช่วยเค้าด้วย!เต๋าคุง!

เห้ย!นั้นใครว่ะ!!!

อ้ากกกกก!!!

เป็นไรไหมยัยบ้า

อย่าเรียกแบบนั้นสิค่ะ..มันค่อนข้างหยาบคายน่ะค่ะ

งั้นเหรอ!รีบกลับไปที่บ้านก่อนเถอะแถวนี้เริ่มไม่ปลอดภัยแล้ว

ค่ะ?เอ๊ะ?เดี่ยวน่ะ?ไปที่บ้านใครเหรอค่ะ?

ช่วยไม่ได้น่ะเธอไปที่บ้านของฉันก่อนล่ะกัน ok. ไหม?

ค่ะ♥♥♥♥~~~

[ที่บ้าน]

กลับมาแล้วครับ~~~

เห้!!ไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย....ยัยwhiteอยู่ตรงนี้แปปหนึ่งน่ะเดียวเรามา

ค่ะ?!

'เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!ทำมันในบ้านเรามันดูแปลกๆแฮะ??'

ทำไมบ้านมันลกแปลกทั้งๆที่ตอนเช้ามันไม่ได้เป็นแบบนี้นี้หน่า?แปลกจริงๆ

ปัง! สุขสันต์วันครบรอบวันแต่งงานค่ะ!!!

เอ๊ะ!!! เดียวน่ะ! เดี่ยวน่ะ! แต่งงานเมื่อไร?ตอนไหนล่ะเนี่ย?พึ่งจะหมั่นกับยัยเมล,เมลล่อนไปเองน่ะเฟ้ย!แล้วผมไปแต่งงานกับใครเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย?!!!

ก็!กับเค้ายังไงล่ะ เต๋าคุง!~~~

เอ๋!~~ยัยwhiteเองหรอกเหรอ!เดี่ยวๆๆๆๆฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะแล้วจะแต่งงานกับยัยนี้ได้ยังไงกันเหล่า!!?

ก็!เรื่องมันยาวหน่ะ อิ อิ

{เหตุการ์ณก่อนหน้านี้}

'เข้าใจน่ะ....พอเค้าเข้ามาแล้วให้ทำแบบนี้น่ะ...อย่าลืมเชี่ยวล่ะ'(8ชั่วโมงก่อนกลับไปถึงบ้าน)

ถ้าพูดถึงการต่อสู้ล่ะก็...มันก็ต้องเทศกาลของพระเจ้าสิน่ะ.....การต่อสู้มีหลายประเภทจำแนกเป็น5รูปแบบหลักๆและ2รูปแบบเสริมและ5รูปแบบพิเศษ เช่นการต่อสู้ด้วย ธาตุ,อาวุธ,กระบวนท่า,ความรู้,พลัง ทั้งหมดนี้คือรูปแบบหลักต่อมาคือรูปแบบพิเศษ เช่นการต่อสู้ด้วย พลังจิต,เวทย์มนตร์,อาวุธของเทพ,ผู้ใช้ร่างจำแรง,

เวลา?...อืมตรงนี้...ตรงส่วนของคำว่าเวลานั้นอาจาร์ยยังไม่สามารถอธิบายแบบระเอียดได้เพราะว่าไม่มีการบันทึกการใช้รูปแบบพิเศษของเวลาเลย...ต่อเลยน่ะ....ต่อมาคือรูปแบบเสริม ซึ่งสามารถนำไปผสมผสานกับรูปแบบอื่นๆได้ การต่อสู้รูปแบบนี้มีน้อยมากเรียกสั่นๆคือรูปแบบของตนเองหรือเรียกกันอีกชื่อคือORIGINALซึ่งที่เป็นที่รู้จักรและผู้คนต่างกันฝึกกันมากสุดมี2ประเภทด้วยกัน 1.FUNGALE(การเพิ่มพูนพลังเกิน200%) 2.AITSUTAKI(การลบตัวตนออกจากทุกสรรพสิ่งแม้แต่พระเจ้ายังไม่สามารถมองหรือรู้สึกได้)......เอาล่ะถึงตรงนี้หากไม่มีใครสงสัยอาจาร์ยจะเลิกคลาสเเล้วน่ะ....โอเค....หมดคลาสแล้วกลับบ้านได้

จากนั้น ณ หลังโรงฝึก

-AITSUTAKI!!!ต่อด้วยBLACK/WHITE CHANGE!!!....อ๊าก!!โอ้ยไม่ไหวแหะ'จะไปไหวได้ไง๊!ตัวแกเองยังคุมพลังของBLACK CHANGE ไม่ได้เลยยังจะมีหน้ามาใช้สองวิชาพร้อมๆกันแบบนี้!นี้มันโง่ชัดๆ'

"เออโทษทีล่ะกันที่โง่หน่ะ"

'รู้ตัวก็ดี'

"รีบกลับบ้านดีกว่ารู้สึกแปลกๆยังชอบกล"

'เห็นว่ายัยพวกนั้นกลับไปก่อนหนิ'

"ใช้แล้ว..เห้อ...พรุ้งนี้ยัยซีซิสกะยัยซีน่อนจะกลับมาบ้านมีหวังตายแน่ๆเลยงานนี้"

'น้องสาวตัวแสบของนายเรอะ....ได้ข่าวว่าออกเดินทางรอบโลกเพื่อไปหาอาวุธของเทพหนิช่ายมะ'

"ใช้แล้ว...นี้แหล่ะที่เป็นห่วง...เพราะถ้ากลับมาหาอย่างงี้แสดงว่าต้องเจอแล้วไม่1อย่างก็2อย่างหรืออาจจะมากกว่านั้นและก็จะมาท้าฉันประลองอีกตามเคยพอแพ้ก็ออกเดินทางต่อนั้นแหล่ะชีวิตของยัยพวกนั้นแหล่ะถึงแม้งจะไม่ได้เป็นสายเลือดเดียวกันก็เถอะ"

'งั้นรีบกลับเถอะ'

"เอ๊ะ!ลืมไปวันนี้มีนัดเดทกับยัยไวท์นี้หน้า"

'งั้นก็รีบไปสะสิ'

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

{8ชม.หลังจากกลับมาถึงบ้าน}

ผมก็กลายเป็นคูหมั่นของยัยwhiteไปสะแล้วด้วยเหตุผลเดียวก็คือยัยwhiteต้องการหนีจากการหมั่นที่พ่อของเธอเป็นคนไปเลือกคู่ให้ซึ่งยัยwhiteไม่ต้องการสิ่งที่ผมต้องทำนั้นก็คือชนะในเทศกาลพระเจ้านี้ให้ได้หากแพ้ยัยwhiteก็จะโดนจับแต่งงานกับคนที่ตนไม่ได้รักว่าแต่ยัยนี้รักใครกันน่ะ........

[หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้เข้าใจเหตุผลของการแต่งงานครั้งนี้]

ทีหลังก็ช่วยบอกกันก่อนน่ะยัยบ้า!

คร้า~~~

ว่าแต่ทำไมคุณถึงอยากจะชนะเทศการนี้ขนาดนั้นล่ะค่ะ???

ก็น่ะ!เรื่องมันยาวเดี่ยวไว้ผมเล่าให้ฟังทีหลังล่ะกัน

ก็ได้ค่ะ!

                                                               

「บทที่2:ตอนที่1::เทศกาลคือสงครามของมนุษย์」

มองมาที่ฉันสิ....มองมาทางนี้สิ เสียงแห่งความตายดังกองขึ้นในหัวอีกครั้งฝันร้ายของมนุษย์ก็ตามมาด้วยเช่นกันเทศการที่พระเจ้าเป็นคนวางแผนเอาไว้ทั้งหมดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว......"เมื่อหลายร้อยปีที่แล้วAloneกับมหาเทพได้เคยปะทะกันจนเกือบทำให้ทั้งโลกหายไป ในศึกนั้นAloneก็ได้ตายลงไป"อ๊ะ!เดียวๆเห้ย!....ข้ายังไม่ตายเห้ย'เสียงของAloneดังเข้ามาในหัวของผมทุกวันๆ"ข้ายังไม่ตายจริงๆเจ้าลืมไปแล้วเหรอ",'ไม่ได้ลืมแต่กำลังอ่านบทเรียนอยู่เฟร้ย!';"อ่าว!เหรองั้นก็แล้วไป...นี้เจ้าน่ะเรื่องฝึกไปถึงไหนแล้วบ้างล่ะตั้งแต่4ปีที่แล้วเจ้าก็ไม่ได้ค่อยได้ฝึกเลยนิหน่า"

'ก็!...ช่วยนี้มันค่อนข้างวุ่นวายน่ะ'

'ก็จริงน่ะเพราะว่าเทศการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ก็ใกล้เข้ามาแล้วทุกที'

"เต๋าคุง~~คุยกับใครอยู่เหรอค่ะ~~~"

"ยึ๋ย!..ยัยwhiteอย่าโผล่มาแบบนี้ดิตกใจหมด"

"ก็เค้าเรียกตั้งหลายครั้งแล้วนี้หน่า"

"อืม~ว่าแต่มีอะไรเหรอ"

"เค้าถามว่า..เมื่อกี้คุยกับใครอยู่เหรอค่ะ..เค้าได้ยินน่ะ"

"ก็~ป่าวนิ....แค่กำลังอ่านบทเรียนอยู่เท่านั้นล่ะ"

"งั้นเหรอ'น่าสงสัยจัง'"

"รีบไปโรงเรียนกันเถอะ"

"คร้า~~~"

ตึกๆ....ตึกๆ...ตึกๆ.....

ใครบางคนกำลังทำในสิ่งที่เป็ฯไปไม่ได้อยู่'พระเจ้าครับ....ผมเบื่อโลกใบนี้จังเลย....ท่านจะรับสามัญชนอย่างผมไหมน่ะ?'ใครสักคนกำลังทำให้พระเจ้าสนุก'แล้วทำไมเจ้าไม่ลองฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุมนุษย์ดูล่ะ...'เจ้าตอบกลับอย่างไม่สนใจว่ามนุษย์นั้นจำเป็นต่อตนหรือไม่และแล้วเทศกาลกว้างล้างก็เข้ามาถึง.....ตึกๆ....ตึกๆ...!!!!

เอ๊ะ!!!....ที่นี้...ที่นี้มัน.....'เดียวก่อนเราจำได้ว่ากำลังไปโรงเรียนหนิ'.....'แล้วทำไมมาโผล่ที่ปราทเก่าแก่ของAloneได้ล่ะ'.....นายท่าน?ฝื้นแล้วเหรอเจ้าค่ะ?....

'เสียงนี้มัน!?'....'เอริส!!!'......มีอะไรเหรอค่ะนายท่าน...."ไม่มีอะไรหรอกเอริส....แค่ฝันร้ายหน่ะ".....งั้นก็แล้วไปค่ะ....เอ๊ะ!?...จริงด้วยสิวันนี้นายท่านต้องออกไปหาลูซิเฟอร์นี้น่า.

เต๋าคุง~~~~.....เต๋าคุง~~~ เฮือก!!!!.....เอ๊ะ!ฝันงั้นเหรอ?"เป็นอะไรไปเหรอค่ะเค้าเป็นห่วงน่ะ".......ไม่เป็นไรหรอกwhite....แค่ฝันร้ายหน่ะ...."งั้นเหรอค่ะ".......รีบไปเถอะค่ะเดียวจะไม่ทันคาบเรียน......"อื้อ!"

---------------------------------------------ในช่วงเวลาพักเที่ยง-------------------------------------------------------------------------------------------------------

เต๋าคุง~~หลับในคาบเรียนอีกแล้วน่ะค่ะ ....

อ่า~โทษทีล่ะกันวันนี้ฉันไม่ค่อยมีสมาธิเลยหน่ะ~

ฝันร้ายตลอดเลยเหรอค่ะ?

อืมก็น่าจะประมานนั้นแหล่ะ~~~เห้อ~~~~~

  และแล้วพระเจ้าก็ได้ให้คำตอบแก่เข้าผู้นั้นที่ได้เสนอความคิดให้กับพระเจ้า......."มนุษย์จะถูกลบออกจากโลกใบนี้ไปตลอดกาลและสงครามจะเริ่มขึ้นในอีก4สัปดาห์ข้างหน้า!"

ร่างกายข้าเปรียบดังจินตนาการที่ไม่มีวันสิ้นสุดดวงใจของข้าเปรียบเสมือนจักรวาลที่ไม่มีวันหาคำตอบของมันได้ข้าขอวิงวอนต่อพลังที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดนี้จงหายไปสะ"UIM."

......เฮือก!!!ฝันอีกแล้วเหรอ.....ตื่นแล้วเหรอค่ะนายท่านของข้า//เอ๊ะ!..มาอยู่ในห่วงอดีตของAloneอีกแล้วเหรอ//มีอะไรเหรอค่ะ?นายท่าน.....

ป่าวหรอกก็แค่ฝันร้ายตามเคยหน่ะ!....เดียวฉันขอออกไปเดินเล่นด้านนอกก่อนน่ะ//ค่ะ!นายท่าน....

.....นี้ๆ....นี้!ตื่นได้แล้วเต๋าคุง ตื่นสิ!

อ่ะ!ตื่นแล้ว.....มีอะไรเหรอwhite ได้เวลาฝึกซ้อมแล้วน่ะค่ะ >.<''

จ่ะ!!!~~~

ตัวตนของข้าเป็นดังเสาหลักของจุดเชื่อมต่อของทุกจินตนาการจงสูญสลายและหายไปกับสายลม "IMNOBLE.!!!"           *IMNOBLE.เป็นชื่อท่าไม้ตายหรือท่าพิเศษประจำตัวน่ะครับ*

ข้าเป็นดังราชีนีหิมะไม่มีที่แห่งใดจะหนาวเหน็บและเจ็บปวดดังใจของข้า"MISTY.!!!"                                                      *MISTY.ก็เช่นกันเป็นท่าประจำตัว*

สายลมนี้มันคืออะไรกันรู้สึกดีเป็นบ้าเลย........///โลกแห่งนี้ไม่ได้มีเส้นทางของเวลาแค่เส้นทางเดียวถ้าหากAloneเลือกที่จะไม่กำจัดมหาเทพล่ะก็บางทีโลกนี้อาจจะไม่มีมนุษย์เหลืออยู่ก็เป็นได้...อ๊า!

เต๋าคุง~คิดอะไรอีกแล้วงั้นเหรอค่ะ???.....ก็แค่คิดไปเรื่อยนั้นแหล่ะwhiteว่าแต่อากาศเริ่มหนาวแล้วกลับบ้านกันเถอะ!.....

ค้า~~~~

ถ้า หากในจักวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้มีโลกที่เหมือนๆกันกำลังดำเนินเนื้อเรื่อง อยู่ล่ะ ถ้าหากตัวตนของเราในหลายๆโลกบางโลกอาจจะไม่มีเราอยู่ก็ได้....แต่ช่างเถอะ

//อึก!!!.......///โมโนกิมารับท่านแล้วค่ะ....เต๋าคุง!//!!!!!!

 

「บทที่2:ตอนที่1.5::ผู้คุมกฎของทั้ง4โลก」

อะไรหน่ะ......โลกทั้งสีใบงั้นเหรอ.....เป็นไปไม่ได้หนา

เดวน่ะ...นั้นอะไรหน่ะ......โลกใบที่5งั้นเหรอ!!!!แล้วนั้นใครหน่ะ หรือว่าผู้คุมกฎของโลกทั้ง4......เดวก่อน!!!!

-----ฝันแบบนั้นอีกแล้ว.....นี้Aloneกำลังจะตื่นขึ้นงั้นเหรอ....'นี้!Alone ตัวตนของนายจะตื่นขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ'

'ข้าคิดว่ารอยต่อระหว่างอดีตที่เป็นความทรงจำของข้ากับความทรงจำของเจ้ากำลังรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่แน่ๆ'

'มันหมายความว่ายังไงเหรอAlone'//ก็หมายความว่าพลังของฉันจะกลายเป็นของนายโดยสมบรูณ์และความทรงจำเหล่านั้นมันจะทำให้นายสามารถรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์อันยาวนานของฉันใน1000ปีของฉันยังไงล่ะ!!!!

"นานๆที่จะเป็นหรือปล่าว"ถึงยังงั้นAloneก็ยังเป็ฯห่วงอยู่ในใจว่าการที่รอยต่อระหว่างอดีตของตัวเขาที่เริ่มแทรกซึ่มเข้าไปในร่างกายของเต๋าAloneก็ยังกังวลใจอยู่ไม่น้อยเลย"ช่วงนี้บ่อยจนผิดปกติน่ะ...แถมจะเป็นช่วงที่ฉันนอนหรือเผลอหลับด้วยและก็บางทีก็จะเผลอละเมอเป็ฯคำพูดบางอย่างด้วยยัยwhiteบอกมาน่ะ"

"งั้นเหรอ...อืม น่าแปลกแฮะอดีตที่ยาวนานไม่น่าจะแทรกแซงได้ไวขนาดนั้นน่ะ...อ๊ะ!เดียวข้าขอลองลงไปดูในจิตใต้สำนึกของเจ้าก่อนล่ะกัน"และแล้วAloneก็ดำดิ่งสู่จิตใต้สำนึกของเต๋า

หลังจากนั้นไม่นานAloneก็โผล่ขึ้นมาพร้อมกับอาการแตกตื่นแบบสุดๆ"บ้า!บ้าไปแล้ว!นี้แมร่งโครตบ้าเลย!"เต๋าสงสัยว่าทำไมAloneถึงมีอาการแบบนั้นจึงเข้าไปถามแต่ยังไม่ถึงร่างจิตของAloneก็โดนAloneลากไปคุยในห้องเงียบๆ"อธิบายมาเลยน่ะที่แกไปมีตัวตนในอดีตได้ยังไง"Aloneทำหน้าเครียดเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่าตัว"เดียวก่อนสินั้นมันตั้ง1000ปีเลยน่ะฉันจะไปอยู่ในที่แบบนั้นได้ยังไงกัน"หลังจากที่เต๋าพูดไปมันก็มีความหมายในหลายๆด้านพุดขึ้นมาในหัวของAloneและเต๋ามากขึ้นๆจนกระทั้ง ทั้ง2คนเกิดเอ๊ะใจขึ้นมาว่าเป็นลางบอกเหตุบางอย่างซึ่งถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ทำอะไรไม่ทันแล้ว

'เปรี้ยง!'"อุ๊ย!!!ไม่ตกใจกันหน่อยเหรอค่ะนายท่านทั้งสอง"เสียงใครสักคนที่Aloneยังกลัวและเต๋าเองก็หวั่นใจว่าจะไม่ใช้ยัยนั้นอยู่เหมือนกัน"นี้Aloneคงไม่ใช้ยัยนั้นใช้ไหม"'ข้าคิดว่าไม่น่าใช้น่ะจากเสียงแล้วอาจจะแค่คล้ายๆกันเป็นได้น่ะ'จากนั้นทั้งสองคนก็หันออกไปทางประตูอย่างช้าๆ(โครตช้ายิ่งกว่าสโรวโมชั่น)

จากนั้นสิ่งที่ทั้ง2คนเห็นถึงกับทำให้Aloneและเต๋าถึงขั้นจะกระโดดหนีจากบ้านชั้นที่2กันเลยทีเดียว"ฉันทำอะไรผิดเหรอค่ะ?นายท่านทั้ง2?"ทั้ง2คนจองหน้ากันประมาณ3วิเหมือนจะบอกว่าพร้อมโดดน่ะจากนั้นเพียงเสี้ยววินาทียัยนั้นก็วาร์ปมารับตัวไวพร้อมพาวาร์ปไปห้องเดิม"นี้!ทำไมไม่สนใจเราเลยล่ะ!"...'ไม่ใช้ว่าไม่สนใจหรอกน่ะแต่ว่า....เธอมันตัวอันตรายยังไงล่ะ'ทั้งสองคนตะโกนขึ้นมาพร้อมกันอย่างสุดเสียง

 

 

:::ช่วงก่อนหน้านี้ขี้เกียจครับยอมรับเลยว่าหาจุดเชื่อมของนิยายไม่ได้ด้วยเลยนาน::::

::ท่านผู้ได้อยากที่จะรับฟังspoilตอนจบของนิยายเรื่องนี้สามารถมาพูดคุยได้ที่

Facebook:Patcharapon Intarapimai::

::เดียวสักสิ้นเดือนนี้จะถูกจดลิขสิทธิ์แล้วตีพิมพ์น่ะครับซึ่งผมที่เป็นเจ้าของผลงานขอเลยน่ะครับถ้าหากเอาไปเผยแพร่หรือทำกำไรอย่าน่ะครับไม่ห้ามเรื่องเผยแพร่แต่ถ้าหากจะเผยแพร่นิยายเล่มนี้ขอเพียงว่าอย่าลืมให้เครดิตผู้แต่งด้วยน่ะครับ::
::เดวมาเขียนต่อในเวลาว่างๆน่ะครับ::

Share this post


Link to post
Share on other sites

เหมือนจำได้ว่าเคยมาตอบกระทู้ว่าจะมาอ่านทีหลังถึงตอนนี้ยังไม่ได้อ่านเลยฮะ  :2499df5d:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×